Öyle içimdesin ki yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların...Küçük ürkek kesik dokunuşlarınla beklide her zamankinden daha yanımdasın...O kadar “Bensin ki”. Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız. Taşımıyor, anlatmıyor,
tanımlamıyor bu duyguyu ben de...Sevginin ortasında derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içinde hüznü yetiştirir mi durup dururken? Dedim ya başka bir şey bu . Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Tutup seni derinlere koydum. Kimseler ulaşmasın diye. Kimselerin bilmediği ulaşamayacağı yere götürdüm seni..Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum… Yollar git gide uzadı ve karıştı. Sonu “SANA” geliyor her cümlenin…Her şeyin başında, içinde ve sonundasın….Her şey sensin, her şeyim sensin..Çok mutluydum gün içinde. Neler yaptığımı nelere kızdığımı nelere mutlu olduğumu tek tek anlattım..Döktüm içimi.. Mevsimlerin insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım. "Yine zamansız beklenmedik şeffaf yağmurlar,daha önce hiç bu kadar zayıf ve mat değildi güneş ışınları" dedim. "Şarkımızı kuşların bile hayran olduğu sesinle söylemeyecek misin ?" dedim . Sana yazdığım bu kağıdın üstündeki cümlelerin her biri seni anlatmaya yetmese de,sana olan duygularımı anlatan bu her kelime her cümle her harf! Senin bende bıraktığın izleri temsil ediyor..Uzun bir yazı oldu ve ben basından sonuna kadar okudum ..Sonra çekmecemden bir zarf çikarip, adini yazdim. Büyük harflerle, yalnizca adini. Mektup cebimde.Cebim yüregime yakin. Yüregim sende. Sen yüregime yakin. Öyleyse mektup sende. Öyle içimdesin ki...

Seni Seviyorum Kedicik